POPRZEDNIO...
Mam na imię Catherine. Mam 47 lat, jestem rozwódką, mieszkam z siostrą,
narkomanką na odwyku.
Mam dwójkę dorosłych dzieci. Jedno nie żyje,
drugie się do mnie nie odzywa, oraz wnuka.
Chciałbyś zarobić pół miliona funtów?
Mówisz o porwaniu jej?
Jakiś gnój ma naszą Annie i chce milion funtów.
Przyszedł pan zgłosić przestępstwo?
Nevison może pozwolić sobie na utratę pół miliona funtów.
Co więcej, może pójść na policję.
Moja córka Becky zmarła po narodzinach Ryana.
Zgwałcono ją.
Przeraża mnie, że Ryan będzie jak on, w jakiejkolwiek formie,
bo w jakiejś będzie, prawda?
Tommy Lee Royce opuścił więzienie.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Nie chciałam cię niepokoić.
Uważaj na siebie, kochaniutki.
- Będziemy w kontakcie. - Dziękuję bardzo. Pa.
Barbara Natalia 45. Operacja Greensleeves.
Widzę furgonetkę z lodami przed Wilberforce House w Sowerby Bridge.
Idę za nią, piechotą.
Zgłoszenie Halina Karol 11 Roman Natalia Xawery.
Idę za nią. Jestem blisko. Zatrzymam ją.
5-0. Szybciej.
Tato, 5-0.
45, nie ścigaj furgonetki na nogach.
Nieważne.
Zatrzymać wóz!
Catherine, kochanie, robisz się na to za stara.
Nevison Gallagher i Wspólnicy
Musimy wyciągnąć coś z firmy. Musimy pożyczyć
skąd się da. Nie mów nikomu,
jak się dowiedzą, że ktoś wie,
zaczną jej robić krzywdę.
Nie powiem.
Muszą mnie obserwować, wiele wiedzą.
Tacy ludzie są często niezwykle zorganizowani.
Od miesięcy! Śledzili mnie i Annę!
- Jezu! - Możemy...
Zobaczę, ile możemy wyprowadzić z firmy, jeśli to...
Mam jakieś 200 tys., do których szybko uzyskam dostęp, ale nawet wtedy
nie wiem, czy pozwolą mi wypłacić taką sumę w gotówce
bez zadawania pytań.
To są twoje pieniądze.
Ale pomyślą, że je piorę i powiadomią policję!
- Serio? - Ja bym tak zrobił!
Kto wypłacałby taką sumę w gotówce, gdyby to nie był jakiś przekręt?
Zdobędziemy je, zbiorę te pieniądze.
Zadzwonię do banku.
Powiem: „Chcę wypłacić 200 tysięcy w gotówce”.
- I zobaczę. - Tak.
- „Jak szybko je dostanę?” - Jasne.
Zobacz, czy da się to załatwić
- bez wtykania ich nosa. - Jasne.
Zapłać forsę, odbierz ją, całą i bezpieczną,
a potem dowiedz się, kim są ci...
I udław ich tą forsą!
Oczywiście.
Bezwzględnie.
Justine, połącz mnie z Adamem Stapletonem,
powiedz, że to ważne, proszę.
Przed chińską restauracją przy Rawson Lane?
- Skąd wiesz, że to on? - Bo nie jestem ślepa?
Daj spokój...
Był w więzieniu Bóg wie jak długo.
To był on.
Już dobrze.
- Nawet jeśli... - Tak?
Nawet jeśli był?
O której masz przerwę obiadową?
Pchnęłaś sprawę po śmierci Becky, na ile się dało.
Zrobiłaś, co mogłaś, Catherine.
Wszyscy wiedzą, jaki jest.
To, że prokuratura nie mogła tego przejąć, to fatalnie, okropnie,
wiadomo, ale...
Co?
Martwisz mnie. Znowu się tym denerwujesz
i wpadasz w obsesję.
Ten zasrany podczłowiek
powinien się znaleźć na liście przestępców seksualnych.
Sądzę, że warto się tym zamartwiać i obsesyjnie traktować.
Nigdy nie podejdziesz do tego obiektywnie.
Znowu zachorujesz.
Jest w moim rewirze. Mam go zignorować?
Jeśli ktoś go nie postawi do pionu,
znowu kogoś skrzywdzi.
I to zrobisz? Postawisz go do pionu?
- To moja praca. - Jak to zrobisz?
Lepiej, żebyś nie wiedziała.
Kiedy mówisz coś takiego,
mam jeszcze większe obawy, że nie...
- Co? - Nie działasz racjonalnie.
Racjonalnie? Nie mam zamiaru.
Jestem zdziwiona, że ktoś tego ode mnie oczekuje.
Ściemniasz.
Mam zamiar przeprowadzić to skutecznie.
No dobrze, znasz moje zdanie.
Martwię się o ciebie.
Martwisz się, czy nie wrócę do dragów.
A ja martwię się o ciebie.
Jesteś moją jedyną siostrą.
Catherine!
Joyce!
Pani Godley z Turnpike Street w Elland
właśnie zadzwoniła,
że ci goście z furgonetki znowu się pojawili.
- Teraz dzwoniła? - Tak.
Mamy robotę! Potrzebna każda para rąk.
Lodziarz przyjechał! Chodźmy go przyskrzynić.
Upewnij się, że masz odpowiedni sprzęt, damulko.
- Barbara Natalia 45 do kontroli. - Mów, 45.
Mamy uzbrojony wóz z podwójną ekipą?
Potrzebne mi wsparcie na Turnpike Street w Elland.
Ciche podejście, spotkanie przy Cemetery Road.
Proszę, smacznego.
- Mogę prosić o te dwie co ostatnio? - Proszę.
- 5-0. - Co?
Spadaj!
Stój!
- Dobra. - Przytrzymaj go.
- Uspokój się! - Przestań się ruszać.
Nie wierć się, zostajesz tu.
- Co masz w kieszeniach? - Nic!
- Jak ci na imię? - Nic!
No dobra. Jesteś aresztowany.
Pod zarzutem rozprowadzania narkotyków, rozumiesz?
Masz prawo zachować milczenie. Wszystko, co powiesz...
Przestań się wiercić!
może być użyte przeciwko tobie w sądzie.
Wszystko, co powiesz, może być dowodem w sprawie.
Drogie lody opychasz, Alfie.
Co tam?
Dobrze.
Z nią wszystko dobrze?
W jakim sensie?
Czy siedzi cicho i zachowuje się odpowiednio.
Dobra, możesz się ulotnić na kilka godzin.
Zajmę się wszystkim.
Nakarmiłeś ją?
A jak będzie chciała siusiu?
- Jest wiadro. - Nie przywiązałeś jej do krzesła?
No więc...
Pójdę tam i sprawdzę, dobra?
Zostaw ją.
Nic jej nie jest.
Jak mówiłem, możesz już iść.
Dobrze mi tu.
Ashley ma coś do roboty.
Nie musimy tu być we dwójkę, zmieniamy się.
Nie będziesz draniem, który cały dzień ogląda telewizję.
Nie ma go?
- Pojechał do domu. - Czemu...
Jest pod komórką, jeśli to coś ważnego.
Jasne.
Oczywiście.
Nie chciałem ci mówić, póki to się nie skończy.
Ale nie myślę jasno. Nie wiem, co robić.
- Musimy zawiadomić policję. - Oni nas obserwują. Dowiedzą się.
- I wtedy Bóg wie co... - Jak?
Może telefony są na podsłuchu.
Nie wiemy, prawda? Są zorganizowani, Helen.
Znaliśmy kogoś w Wydziale Kryminalnym.
Neil Mitchell.
Nie ujdzie im to płazem, Helen.
Proszę zadzwoń do niego.
Później pójdziemy z tym na policję,
po tym, jak ją odzyskamy.
Odpowiedzą za to.
Nie musisz się bać, dobrze?
Suko.
Jeśli wszystko pójdzie tak jak trzeba, nic ci się nie stanie.
Czy to są...
Dobra, będziesz to miał przy ladzie?
Powiedz wszystkim pracującym, jeśli tu się zjawi,
jeśli go rozpoznają,
jeśli będzie patrzył na menu,
gdyby tędy przechodził, cokolwiek,
powiadomisz nas?
Nie zatrzymuj go, nie podchodź, nic nie mów.
Zachowuj się normalnie, obsłuż, cokolwiek,
a potem zadzwoń.
- Słucham? - Możemy ją bzykać?
Ashley?
Czemu mnie o to pytasz, Lewis?
Tylko pytam.
Nieźle z ciebie pokręcony drań, co?
Nie ze mnie. Z...
On tam jest?
Ten dziwak. Wysłałem go tam.
Chyba przeleciał ją w piwnicy.
Po co? Czemu...
Czemu tak sądzisz, Lewis?
Ściągnął jej majtki, tak czy owak.
Dlatego właśnie pytam.
Tego nie było... Nie jest...
Tego nie było w planie, prawda?
Ashley?
Lewis, nie musisz, jak nie chcesz.
Czyli kazałeś mu to zrobić?
Nie kazałem.
Wygląda na to, że wykazał się własną inicjatywą.
Cóż, ja nie...
Nie chcę...
Nie zrobię tego.
Nie proszę cię o to, Lewis.
To dobrze, bo jak to się rozpieprzy,
nie będę jakimś pedalskim dziwakiem, który beknie za gwałt.
Babcia wdała się w bójkę.
- O Boże. - Bardzo źle?
Goniła jakiegoś oprycha, kopnął ją w twarz.
- Uciekł? - O nie!
Co robił?
Sprzedawał lody.
Przebierzesz się?
Nic ci nie jest?
Dwie tabletki nurofenu i będę jak nowa.
- Brałaś coś wcześniej? - Nie miałam czasu.
Daniel dzwonił. Zaprasza nas jutro na podwieczorek.
- Wszystkich? - Cóż...
Powiedziałam, że zobaczę, czy Ryan pójdzie do kolegów,
ale on powiedział, żeby z nim przyjść. Więc...
Czyli przypuszczam, że chodziło mu o ciebie i mnie.
A więc...
Zadzwonił do swojej cioci.
A do matki nie dzwonił.
- Zadzwonił na domowy. - Wie, że jestem w pracy.
Pracujesz na zmiany. Mogłaś być w domu.
Czemu jutro na podwieczorek?
Nie wiem, może razem z Lucy mają do przekazania wieści.
Zaprosił także Richarda i Ros.
Jakie wieści?
- Lucy jest w ciąży? - Wiem tyle co ty.
Czyli to... Nie zapytałaś?
Nie. Nie jestem gliną.
Gdyby chciał, powiedziałby mi przez telefon.
Pewnie chcą coś ogłosić.
- Myślisz, że to jest to. - Nie wiem!
Masz papierosy?
Nie wierzę, ile mieli towaru.
Koka, hera, mefedron, marihuana, metamfetamina, ecstasy.
Miał w kieszeni ponad trzy tysiące funtów.
Nic dziwnego, że nie chciał się dać złapać.
Wiesz, co mnie naprawdę...
wkurza?
Dałam wcześniej znać sekcji antynarkotykowej.
„Chcecie najpierw z nimi pogadać?”. Chcieli.
Mówię, że chcę Twiggy i Shafiqa podczas przesłuchania,
nim przewiozą ich do Halifaxu. W porządku.
I jak zawsze: „Bez komentarza”.
Tyle my możemy zrobić. Niczego więcej się nie dowiemy.
W łańcuchu pokarmowym jesteśmy na dole.
Mają wywiad, sekcję antynarkotykową, stamtąd płyną informacje.
Mnie niczego nie powiedzą. Niczego nie dowiem.
Na samym końcu muszę posprzątać cały bałagan.
A powinniśmy widzieć, ja powinnam.
Jeśli mają informacje o ludziach z mojego rewiru,
ludziach, którzy sprowadzają tu towar,
to, do cholery, powinnam wiedzieć.
Przynajmniej to odwraca twoją uwagę od tamtej kwestii.
Wydrukowałam zdjęcie tego...
gnoja z pudełka i poszłam do Chińczyka.
Powiedz to wolniej.
Mickey Yip ją prowadzi. Pamiętasz go?
Chodził z nami do szkoły, rocznik między nami.
Znasz moje zdanie.
- Co? - Zapomniałam.
- Halo, to ja. - Wiem.
Znasz jakiegoś Kevina Weatherilla?
Mieszka trzy domy dalej od ciebie i Ros, jeździ bmw.
Kevin? A tak.
Jaki on jest?
Bardzo miły. Zwyczajny. Cichy. Dwie córki.
Jego żona Jenny ma wczesne oznaki stwardnienia rozsianego.
Chodzi o lasce, czasami jeździ na wózku.
On jest księgowym. Pracuje dla Nevisona Gallaghera.
- Dobra. - Czemu pytasz?
Wiesz o jakichś kłopotach?
Nic mi nie wiadomo. A czemu?
- Bez powodu. - Czy to...
O tak, dzięki.
Lucy jest w ciąży?
Zastanawiałem się nad tym.
Miałeś dobry dzień?
Widziałaś to?
Dziwna rzecz.
Co takiego?
Nie wolno ci o tym nikomu mówić.
Nevison zachowuje się jak nigdy przedtem.
Boże.
Co?
Ktoś zabrał Ann.
Zabrał?
Porwał. Uprowadził.
Rano do niego zadzwonili
i zażądali miliona w gotówce.
Był z tym na policji?
Boże nie! Ci ludzie...
Chodzi oto, że nie wiedziałem,
że Helen jest chora.
Naprawdę chora. Rak wątroby.
Umiera...
O mój Boże!
Kiedy...
- Powinien iść na policję! - Nie! To...
Powinien, oni wiedzą, co robić.
Łatwo się mówi! Wyobrażasz sobie?
Gdyby to była któraś z córek?
Tacy ludzie się nie patyczkują, Jenny.
Jeśli zrobi fałszywy ruch, to grożą...
że jej coś zrobią...
Jezu.
To jest...
Cóż, to...
Dzwonił Ashley z farmy.
Ashley?
Chodziło o wynajem domu.
Prosił, byś zadzwonił, jak wrócisz.
Zmieniłeś zdanie co do dzwonienia do mnie?
Jak się ma Nev?
A jak myślisz?
Uspokój się, koleś.
To twoja działka.
Zdobywa gotówkę czy jak?
O co chodzi z tym, kurwa, milionem?
Prosiłem dokładnie, że ma nie być więcej niż pół miliona.
To ty nalegałeś na okrągły milion.
Mówiłem, że mam koszty i wydatki.
Zgódź się na mniej, jak do niego zadzwonisz.
- Jasne. - Mówię poważnie.
- Dobra. - Mówię serio.
Ty tu jesteś szefem.
Czego chciałeś?
Chciałem wiedzieć, jak sobie radzi z forsą
i czy był z tym na policji.
Nie był. Chce ją odzyskać w jednym kawałku.
To dobrze.
Cóż, musi się przyłożyć i ją zdobyć.
Nie skrzywdzisz jej.
Ja nie. Ale za chłopaków nie mogę ręczyć.
Są z nią zamknięci przez cały dzień.
Przychodzą im do głowy głupie myśli.
O czym ty gadasz?
Tomy niedawno wyszedł z paki.
Biedak nie ruchał od ośmiu lat.
Pomyśl trochę.
Masz im zabronić jej dotykać!
Dostaniesz forsę, tylko zgódź się na mniej.
Dobrze.
Poważnie mówię!
Już to mówiłeś.
Zrobiłem coś głupiego.
Tommy!
Synu.
Chcę, żebyś coś dla mnie zrobił.
Musisz iść na policję.
Wiem. Tyle że...
nie mogę.
Gdzie ją przetrzymują?
Niczego nie wiem.
Oni...
Chyba i tak nie dostanę po tym wszystkim od nich pieniędzy.
Oszukano mnie, wykorzystano i wrobiono.
Nawet nie wiem, czemu to zrobiłem!
Po prostu...
byłem zły na Nevisona.
I nagle zjawia się i mówi, że Helen ma raka
i oferuje mi podwyżkę! Jezu.
Mylisz, że ją skrzywdzili?
Robi to dla pieniędzy, a nie po to, by ją skrzywdzić.
Więc...
wiemy, że jest bezpieczna...
względnie.
Nawet, jeśli ona ani jej rodzice nie wiedzą,
wiemy, że Ashley nie zrobiłby niczego...
Tak, wiemy to.
Czy jest coś...
Porozumiewaliście się tylko telefonicznie?
Żadnych e-maili czy...
Zadzwoniłem do niego rano i przed chwilą.
Rozmowy telefoniczne są namierzane.
Ale nie ich treść.
Nie wiem. Nie sądzę.
Więc...
Możesz wszystkiemu zaprzeczyć.
Zaprzeczysz, że podsunąłeś mu ten pomysł.
Powiesz, że te rozmowy nie miały miejsca.
Że to jego sprawka.
Jeśli to będzie konieczne.
Jeśli ich złapią, a tak się stanie.
Dlatego nie wolno zbliżać ci się do tych pieniędzy.
Nawet gdyby się od tego wymigali.
A nie wymigają się.
Ostatecznie
takim ludziom nie uchodzi to na sucho.
Możesz już iść.
Co?
Nie możemy jej na noc trzymać w piwnicy.
- Zamarznie. - Nic jej nie będzie.
Zwróciłem jej majtki.
Lepiej będzie, żeby tak już zostało.
Słyszałeś?
Możesz już iść do domu.
Umieszczę ją w sypialni.
- Może spać w śpiworze. - Zostaw ją.
Taki ćwok nie będzie mi rozkazywał.
Ashley chce, żebym zrobił jej zdjęcie.
W piwnicy.
Nie wygląda na to, żeby się dobrze bawiła.
Ja to mogę zrobić.
Tak, ale poprosił mnie.
To idź i to zrób.
Potem umieszczę ją w sypialni i dam jej śpiwór.
- Zrobię, kiedy będę chciał. - Nie skrzywdzisz jej.
Tego nie było w planie.
Wiesz co, Lewis?
Nie nadajesz się do tego.
Po pierwsze, paplasz przy niej.
„U Ashleya na farmie”.
A teraz chcesz ją umieścić na piętrze,
gdzie może ją ktoś zobaczyć.
Co z tobą?
Co ze mną? To ty...
Znajdź sobie dziewczynę jak inni.
Co jest, Lewis?
- Zazdrosny jesteś? - Zazdrosny?
Ty właśnie... Nawet nie zdajesz...
Myślisz, że nie wiem?
Myślisz, że jak z tego wyjdzie, to pozwoli, by uszło ci to płazem?
Cokolwiek jej zrobiłeś.
Myślisz, że jej ojciec pozwoli?
Może z tego nie wyjdzie.
Co ty, kurwa, gadasz?
Jak przekażą forsę,
najbezpieczniej będzie...
To nie jest... To nie było...
- Twoja wina. Paplasz. - Nie słyszała tego!
- Mogła usłyszeć. - Nieprawda.
Zrób to durne zdjęcie i idź.
- Zajmę się nią. - Zaprowadzisz ją do sypialni.
Nie zostawię jej samej z tobą, ty świrze!
Nie umieszczę jej w sypialni.
Może dam jej śpiwór, ale nie będzie spać w sypialni.
Ashley cię wzywa.
Nie zostawię jej tu z tobą.
Nie interesuje mnie, czego on chce.
Dobra.
Potrzebne jest zdjęcie, dla tatusia.
Wyślemy je tatusiowi,
by zobaczył, jak się dobrze z nami bawisz.
Uśmiechnij się!
Jeszcze jedno na szczęście.
Jedno z ręką na twojej cipce.
Daj jej spokój!
Coś jeszcze powiesz, smarkaczu?
Na wojnie byłaś?
- Co się stało? - Wjechałem w jej tył.
Nie zatrzymałem się w porę.
Nagle zahamowała i wszyscy za nią najechali na siebie.
Posterunkowa przez radio mówiła,
że chciała sprawdzić twoją trzeźwość,
ale odmówiłeś.
Jest jakiś powód?
Daj spokój. Mamy kwadrans po ósmej rano,
nie będę tutaj stał, jakbym miał wódkę na śniadanie.
Ludzie mnie znają.
Nie robiła tego, by cię zawstydzić,
to rutynowe postępowanie przy stłuczce.
Zapytałaby pomimo tego, że czuć od ciebie alkohol.
Słuchaj, siedziałem wczoraj
do późna.
Nie byłem w domu.
Nie miałem czasu wziąć prysznic i przebrać się.
Przyznaję może ode mnie czuć, ale nie przekroczyłem limitu.
Więc wyzywanie jej od głupich, pieprzonych
na literę K miało pomóc?
- Groziła mi aresztowaniem. - Wykonywała swoją pracę.
Codziennie nadstawia karku,
jak reszta moich policjantów, zajmując się szumowinami.
Nie potrzebują obelg od gościa z rady miasta,
od którego oczekujemy czegoś więcej.
Tak. Wiem i przepraszam.
Oczywiście, to co się stało, byłem zdenerwowany
i roztrzęsiony.
Chcę, żebyś dmuchnął.
Jeśli znów odmówisz, aresztuję cię.
Dobra. Posłuchaj.
Naprawdę chętnie ją przeproszę.
- Serio. - Dobrze.
Możesz to zrobić, jak skończymy z tym.
Catherine, daj spokój.
Wiesz, że mam wielkie uznanie dla ciebie i twojej ekipy.
Dziwię się, że robisz takie zamieszanie.
Dmuchniesz w końcu?
To nie ja spowodowałem wypadek! To ta kobieta z przodu.
Ona poddała się badaniu. Nie miała z tym problemu.
Przyczynę już ustalono.
Nie pozwolę, by ktoś mnie tak upokarzał i kompromitował.
Poproszę zatem o kluczyki od twojego samochodu.
Zrozum, że nie pozwolę ci odjechać z miejsca wypadku,
jeśli nie poddasz się badaniu.
Nigdy nie sądziłem, że jesteś służbistką.
Kluczyki są w stacyjce.
Odmawiam tylko dla zasady.
Chcę, żebyś to zrozumiała i zanotowała.
Odmawiasz, bo piłeś.
Oboje o tym wiemy.
Przyznam, Catherine,
że jestem rozczarowany twoją postawą.
Wyjaśnisz mi, co to jest?
Pojęcia nie mam.
Wygląda mi na torebkę z białym proszkiem.
- Nie należy do mnie. - Jest w twoim pojeździe.
Jezu...
Włożyłaś ją tam. Właśnie ją podłożyłaś.
Aresztuję cię pod zarzutem prowadzenia pojazdu pod wpływem
alkoholu i posiadania nielegalnych substancji.
Nie jest moja! Nie ma ze mną nic wspólnego!
Masz prawo zachować milczenie... Proszę się odwrócić.
- Ręce na dach pojazdu. - Nie rób tego.
Masz prawo zachować milczenie...
To będzie miało konsekwencje, nie dla mnie.
Catherine, to niedorzeczne! Upokarzające!
Popełniasz wielki błąd.
Masz przy sobie inne substancje?
Nie bądź śmieszna!
Słuchaj, to podpucha.
Ktoś mi ją podrzucił. Może nie ty, ale ktoś to zrobił.
Będziesz tego żałować, i to bardzo, już wkrótce
i do końca życia, rozumiesz?
Stracisz przez to pracę, albo i gorzej.
- O wiele gorzej. - Ręce za plecy.
Nie jestem twoją matką. Musisz zapamiętać, że nikt nie stoi ponad prawem.
Nieważne jak ważni są lub tak twierdzą,
nieważne jak będą cię zastraszać,
byś uwierzyła, że opacznie coś zrozumiałaś.
Nikomu nie wolno cię zastraszać. Jesteś policjantką.
Całe życie tylko to chciałam robić.
I nie nadaję się do tego.
No dalej, zmykaj.
NIEZNANY NUMER
Wszystko w porządku, Nev?
Gdzie ona jest?
Ma się dobrze. Jest urocza.
Spędziła wygodnie noc.
Tego się trzymajmy, co?
- Czy ona? - Więc jutro,
McDonald's dla zmotoryzowanych, przy obwodnicy Huddersfield.
Chcę z nią rozmawiać.
Najpierw zobaczmy, jak nam pójdzie, co Nev?
Potem zobaczymy, czy z nią porozmawiasz.
Chcielibyśmy dostać wstępną ratę.
Pokażesz, czy jesteś chętny.
Dwadzieścia patoli.
Oczywiście w gotówce.
I to nie ty masz ją podrzucić.
Chcę tę irytującą pizdę, księgowego z biura.
- Mnie? - Tak.
- Nie. Ja... - Masz tylko ją wrzucić do kosza.
Catherine, co ci się stało w twarz?
To przez pracę.
- Jak się masz? - Bardzo dobrze.
Musi cię boleć. Witaj, Clare.
Cześć, kochanie.
Kolega, do którego miał iść ma chore gardło...
Powiadomili nas w ostatniej chwili.
Przyniosłem ci czekoladki.
Przyniosłem.
Wejdźcie.
- Mamo! - Cześć. Witaj, Ros.
O Boże, co ci się stało w oko?
To praca. Jak się masz?
- A dobrze. - Przyprowadziłam Ryana.
Miał iść do kolegi. Odwołali na ostatnią chwilę,
bo dostał wirusa, znaczy jego kolega, więc...
Ryan przyniósł mi czekoladki.
Chodzi o to, że taki dom
nie często można znaleźć na rynku.
I gdybyśmy się nie zdecydowali, moglibyśmy nie mieć drugiej szansy.
Co nie byłoby problemem, gdyby mnie nie zwolniono.
Kiedy się dowiedziałeś?
W zeszłym tygodniu.
Przecież nadal będą potrzebować dziennikarzy.
Przechodzą do internetu, ale przecież nadal będą potrzebować relacji prasowych.
Musimy ponownie złożyć podania.
Potrzebują połowy z nas, więc...
Więc przypuszczasz, że to nie ciebie
przyjmą z powrotem, co...
W ogóle nie o to chodzi.
Chodzi o to, że połowę znowu zatrudnią, a połowę nie.
Nie chcę być w żadnej z nich.
Wole raczej odejść i wyrazić jasno swoje uczucia na ten temat.
Czyli na złość babci odmrozisz sobie uszy.
To już ty powiedziałaś. Rzecz w tym,
że to zdecydowanie nie najlepszy czas na zwiększenie hipoteki.
Poruszę nieco lżejszy temat... Wybacz, tato.
Zaprosiliśmy was tu dlatego,
że mamy dla was fantastyczne wieści.
Lucy...
Właściwie my...
Jest w ciąży. Spodziewamy się dziecka.
O mój Boże!
- Catherine! - To cudownie.
To wspaniale. Naprawdę...
- Ty płaczesz! - Ze szczęścia!
Który to tydzień?
Dwunasty. Pomyśleliśmy, że poczekamy, aż, no wiecie...
- A jak się... - Dobrze.
Poczułam się nieco gorzej parę razy. Chyba tak się domyśliłam.
Potem nie smakowała mi kawa i wino,
co dało mi do myślenia.
Gratulujemy.
Będziecie dziadkami!
Już nimi jesteśmy.
A co z pracą? Podjęłaś decyzję?
Oczywiście nie chcę z niej rezygnować, więc...
„Ho, ho dla rabusiów, policjantów i rabusiów, ho, ho!
A zabawki? Zabrał je
gliniarz Świętego Mikołaja w mikołajowym worze,
podczas gdy reszta policji szukała dniami i nocami
średniego wzrostu starszej pani,
która do kolczyków i lisich futer słabość miała
i sobie cudze rzeczy przywłaszczała.
Zazwyczaj nosiła torbę sporą.
A zwali ją, rzecz jasna, Babcią Zmorą.
Ho, ho dla rabusiów, policjantów i rabusiów, ho, ho!”.
- Babciu. - Tak, kurczaczku?
Czy Richard jest moim dziadkiem?
Kiedyś był moim mężem.
A więc tak.
Technicznie. I był ojcem twojej mamy, zatem tak.
- Tak, jest twoim dziadkiem. - Mogę go odwiedzić?
- Chciałbyś? - Gdzie mieszka?
- W kierunku Ripponden. - Zawieziesz mnie tam?
Jakiegoś sobotniego poranka. Mógłby ze mną zagrać w piłkę.
Musielibyśmy... Zobaczymy jeszcze.
Nic jej nie jest.
Ann.
- Jest? - Nic jej nie jest.
Wszystko z nią w porządku.
Proszę. To jest twoje.
- Cześć. - Jest w domu?
Tak! Wejdź.
Przejeżdżałam i...
Przebiera się. Zawołam go.
- Zrobię ci herbatę. - Nie. Dziękuję.
Chciałam pogadać o wczorajszym dniu.
- Przepraszam. Zbłaźniłam się. - Już dobrze.
- Nie przemyślałam tego. - W porządku.
- Poświęcisz mi pięć minut? - Jasne.
- To delikatna sprawa. Czy mogę... - Oczywiście.
Mam was zostawić samych?
Wczoraj, po spotkaniu...
Ryan spytał, czy jesteś jego dziadkiem
i... nie potrafiłam...
Powiedziałam, że byłeś moim mężem i że byłeś ojcem jego mamy,
i powiedziałam, że jesteś jego dziadkiem.
Chodzi o to...
Przepraszam.
Podjęłam tę decyzję bez ciebie
i sama napytałam sobie biedy.
Nie mam prawa cię o to prosić, ale to zrobię.
Zapytał mnie...
czy przywiozłabym go tu kiedyś, w jakąś sobotę.
Żebyś mógł z nim pograć w piłkę.
On nie wyobraża sobie,
że jako dziadek byś tego nie zrobił,
żebyś z nim nie zagrał w piłkę.
Nie jestem jego dziadkiem.
Nie powinnaś była mu tego mówić.
Niech ci będzie.
- Tyle że wiesz, że tak jest. - Przestań.
Nie zmienię twojego sposobu myślenia.
Gdybym umyła od tego ręce, skończyłby w domu opiekuńczym.
Dziecko naszej córki skończyłoby w ośrodku.
Nigdy go nie chciała!
- To nadal jej krew z krwi! - Została zgwałcona!
- Nasza i... - Zabiła się z jego powodu!
Zabiła się, bo ją zgwałcono, nie przez niego.
- To to samo. - Nie.
- Nieprawda. - Przypominał jej o tym codziennie.
- Dlatego się... - To nie jego wina.
Nie mogę na niego patrzeć.
Wiedziałam, że proszę o wiele.
- Cześć. - Jak się pan ma?
Kevin, prawda?
Tak. Mam się dobrze.
Wyszedł pan wtedy tak nagle. Wszystko dobrze?
Nie dokończył pan swojej historii.
Rozmyśliłem się. To nie było zadanie dla policji.
- Cóż, jeśli mogę jakoś pomóc. - Jasne.
- Halo? - Czy to Catherine?
Mówi Mickey z Curry House przy Rawson Lane.
Był tu ten gość, którego szukasz.
Przed chwilą.
Wyszedłem na papierosa, by zobaczyć
dokąd poszedł. Wiem, do którego wszedł domu.
Muszę iść.
Będę za pięć minut.
Obierz telefon, piździelcu!
Ashley, tu Tommy.
Czemu właśnie pieprzona policja pukała do drzwi?
O czym ty gadasz?
Jakaś policyjna szmata pukała do drzwi.
- Kiedy? - Właśnie teraz!
Niczego nie rób, nie panikuj, ja...
Odjechała?
Podeślę Lewisa z furgonetką.
Przygotuj ją, przewieziemy ją.
Jak policja się dowiedziała? Kto się wygadał?
Nikt. Po prostu ją przygotuj do przewiezienia.
Dobrze?
- Nie pojadę tam. - Do roboty!
Chcesz forsę?
Wezmę kluczyki.
- Dokąd ją zabieramy? - Jeszcze nie wiem.
Zadzwoń, jak będziecie w drodze.
Czemu policja pukała do drzwi przy Milton Avenue?
Gdzie?
Tam, gdzie ją przetrzymuję.
Policja tam zaglądała.
Nevison pojechał na policję?
Nie! O ile...
Nie pojechał. O ile mi...
Czemu więc policja tam się zjawiła?
Co oni wiedzą?
Nie mam bladego pojęcia.